Bir çox qız düşünür ki, əgər kişi sevirsə, məhz onu daha çox qorumalıdır. Amma reallıqda mərc asılılığı olan kişi ən çox elə ən yaxınındakı insanı yorur. Çünki o, öz çətinliyini hamıya yox, ən çox inandığı və ən çox bağışlayacağına inandığı adama daşıyır. Bu insan sevgili, həyat yoldaşı, ana və ya yaxın dost ola bilər. Yəni asılılıq ilk növbədə təhlükəsiz limanı istismar edir.
Belə kişi yaxın adamdan həm emosional, həm maddi, həm də psixoloji dayaq kimi istifadə etməyə başlayır. Yalanlarını əvvəlcə ona danışır, üzrxahlığını ona edir, pul lazım olanda ona yaxınlaşır, ən ağır əhvalını ona boşaldır. Çünki bilir ki, yad adam sərhəd qoyacaq, amma sevən adam bir az da səbir edəcək. Bu da münasibətdə çox ağır yük yaradır. Qız yavaş-yavaş sevgili yox, xilasetmə komandası kimi yaşamağa başlayır.
Ən pisi odur ki, asılılıq sevginin içindən işlədiyi üçün qız bunu gec anlayır. O, düşünür ki, “mənə görə əsəbidir”, “mən onu başa düşməliyəm”, “hazırda çətin dövrdür”. Halbuki o, bir insanı yox, bir problemin təsirini daşıyır. Mərc asılısı olan kişi ən çox sevdiyi insanı yorur, çünki öz yükünü onun üstünə qoyur. Sevgi burada qorumağa yox, dözməyə çevrilir.
Qızın bilməli olduğu şey budur: bir insanın səni ən çox sevdiyi ilə səni ən çox yorması eyni şey olmamalıdır. Əgər münasibətdə daimi gərginlik, pul problemi, yalan, gözləmə və emosional tükənmə varsa, orada sevgi olsa belə, sağlamlıq yoxdur. Mərc asılılığının ən ağrılı tərəfi də budur: o, ən yaxını ən çox yaralayır. Ona görə də özünü qorumaq vicdansızlıq deyil, məcburi sağlam sərhəddir.
Bunlar da maraqlıdır
