Kənardan baxanda çox qəribə görünür: adamın borcu var, pulu çatmır, vəziyyəti ağırdır, amma yenə də riskli qərarlar verir, yenə mərc edir, yenə yeni pul axtarır, yenə çıxılmaz yolla “düzəltmək” istəyir. Məntiqlə belə insan daha ehtiyatlı olmalıdır. Amma asılılığın ən təhlükəli tərəfi məhz budur: insan problem böyüdükcə ağıllılaşmır, əksinə, daha da impulsiv qərarlar verməyə başlayır.
Mərc asılılığı olan adam borca düşəndə dayanmaq yerinə çox vaxt sürətlənir. Çünki artıq onun məqsədi qazanmaq yox, itirdiyini geri almaq olur. Bu anda beyin riskin artdığını deyil, “çıxış şansı”nı görmək istəyir. Yəni o düşünür ki, bir dəfə də düzgün getsə, hər şey düzələcək. Əslində isə bu, panikadan doğan saxta ümiddir. İnsan boğulduqca daha çox çapaladığı kimi, borca düşən mərc asılısı da daha çox riskə gedir.
Belə adamın qərarları kənardan məsuliyyətsizlik kimi görünür, amma dərinində bu, nəzarəti itirmiş düşüncə modelidir. O, həm qorxur, həm utanır, həm də nəticəni gizlətmək istəyir. Bu üç hiss birləşəndə məntiqli maliyyə davranışı demək olar ki, yox olur. Sevgili isə çox vaxt bunu başa düşmür və düşünür ki, “məni sevsəydi, belə etməzdi”. Halbuki burada məsələ sevgidən çox, beynin asılılıq rejiminə keçməsidir.
Belə insanla münasibətdə ən vacib şey onun riskli qərarlarını “sadəcə stressdir” deyib normal qəbul etməməkdir. Borc içində olan adam yenə riskli addım atırsa, bu, artıq xarakter zəifliyi ilə yanaşı, ciddi asılılıq siqnalıdır. Burada ən təhlükəli fikir “bir dəfə toparlanacaq” düşüncəsidir. Çünki çox vaxt toparlanma yox, dərinləşmə baş verir. Ona görə də qız bu davranışa yazığı gəlməklə yox, ayıq baxmaqla yanaşmalıdır.
Bunlar da maraqlıdır
