Futbolda çox rast gəlinən ssenarilərdən biri budur: oyun uzun müddət qapalı keçir, ikinci hissənin ilk dəqiqələrində bir komanda hesabı açır, amma ondan sonra matçın sonuna qədər tablo dəyişmir. İlk baxışda bu qəribə görünə bilər. Çünki azarkeş düşünür ki, hesab açıldısa, oyun da açılmalıdır. Amma əslində çox vaxt bunun tam əksi baş verir.
Bunun birinci səbəbi hesabı açan komandanın oyuna yanaşmasının dərhal dəyişməsidir. Xüsusilə vacib görüşlərdə, pley-off matçlarında və ya səfər oyunlarında önə keçən tərəf artıq ikinci qolu axtarmaqdan çox, üstünlüyü qorumağa başlayır. Müdafiə xətləri bir qədər geri çəkilir, topa daha sakit nəzarət edilir, riskli ötürmələr azalır. Yəni qol oyunu açmaq əvəzinə, çox vaxt onu daha da bağlayır.
İkinci səbəb geridə qalan komandanın panikaya düşməsidir. Hesabı buraxan tərəf bəzən dərhal hücuma atılsa da, bu hücumlar sistemli olmur. Komanda daha çox emosiyalarla oynamağa başlayır, son ötürmələrdə tələskənlik artır, hücumla müdafiə arasındakı məsafə uzanır. Belə olan halda rəqibin müdafiəsini yarmaq daha da çətinləşir. Yəni geridə olan komanda “çox hücum edir”, amma “daha təhlükəli oynayır” demək olmur.
Üçüncü məqam oyunun tempinin düşməsidir. İkinci hissənin əvvəlində vurulan qol adətən matçın ən həssas dönəminə təsadüf edir. Məşqçilər bundan sonra oyuna daha çox müdaxilə edir, əvəzetmələr başlayır, xırda fasilələr artır, komandalar duellərə daha çox girir. Nəticədə oyunun ritmi parçalanır. Ritm qırıldıqca isə ardıcıl qol epizodları yaratmaq çətinləşir.
Dördüncü səbəb isə psixoloji amildir. Hesabı açan komanda “bu üstünlüyü itirməyək” düşüncəsinə köklənir, geridə olan komanda isə “ən azı bərabərlik qolunu tapaq” təzyiqi altında qalır. Bu təzyiq iki tərəfdə də sərbəst futbolun qarşısını alır. Futbolçular daha ehtiyatlı qərarlar verir, oyun isə daha çox mübarizə və meydan savaşı formasına keçir.
Bu ssenariyə real nümunə kimi Kosovo – Türkiyə oyununu göstərmək olar. 2026 Dünya Çempionatı pley-off mərhələsində keçirilən həmin görüşdə hesab ilk hissədə açılmadı, Türkiyə isə 53-cü dəqiqədə Kerem Aktürkoğlunun qolu ilə önə keçdi. Bundan sonra matçda daha qol olmadı və oyun 1:0 hesabı ilə başa çatdı. Matç xülasələrindən görünür ki, Türkiyə önə keçəndən sonra daha praqmatik oyuna üstünlük verdi, Kosovo isə istəkli olsa da, bu müdafiə səddini yara bilmədi. Yəni burada da klassik ssenari işlədi: ikinci hissənin əvvəlində vurulan qol oyunu açmadı, əksinə, matçın qalan hissəsini daha sərt, daha ehtiyatlı və daha qapalı etdi.
Qısa desək, ikinci hissənin əvvəlində vurulan qol çox vaxt matçda yeni qolların başlanğıcı yox, oyunun taleyini həll edən dönüş nöqtəsi olur. Çünki həmin andan sonra önə keçən komanda nəticəni qorumağa, geridə qalan tərəf isə tələskən və sistemsiz hücumlara məcbur qalır. Buna görə də belə görüşlərdə hesab açıldıqdan sonra daha qol görünməməsi futbol məntiqi baxımından tam təbii sayılır.
Bunlar da maraqlıdır
