Hər kəs düşünür ki, “digərləri uduzsa da, mən daha ağıllıyam və mən udacam”. Bu, insanın reallığı düzgün dəyərləndirməməsinə gətirir. Başqa sözlə, hər kəsin uduzduğunu görsə də, “mən neçə ildir bu işdəyəm, daha təcrübəliyəm” düşüncəsi ilə hərəkət edir. Bu, insan beyninin ümumi qüsurlarından biridir, təkəbbürlükdən irəli gəlir – çünki biz özümüzü həmişə “xüsusi” hesab edirik.
Məsələn, bir oyunçu futbol mərcində iştirak edir. O, dostlarının çoxunun uduzduğunu görür, amma öz analizinə o qədər inanır ki, “digərləri səhv oynayır, mən isə ağıllı seçim edirəm” deyir. Halbuki, oyunun nəticəsi onun analizindən deyil, meydandakı gözlənilməz hadisələrdən (məsələn, futbolçunun zədələnməsi, hakim səhvi, penalti, VAR və s.) asılıdır.
Başqa bir nümunə lotereyadan ola bilər. Minlərlə insan biletlə oynayır, hamısı demək olar ki, uduzur. Amma hər kəsin beynində “bir dəfə də mənə düşəcək, şansımı yoxlamalıyam” fikri var. Halbuki statistik olaraq şans çox kiçikdir, amma insan öz riskini az, qazancını çox görür.
Bunlar da maraqlıdır
