Bəzi kişilər uduzduqca susmur, əksinə daha böyük danışmağa başlayırlar. Elə bil həyat onları vurduqca, sözləri şişir. Bir gün “hamısını düzəldəcəyəm” deyirlər, o biri gün “böyük iş quracağam”, sonra “birdən hər şey dəyişəcək” kimi cümlələr gəlir. Kənardan bu, ambisiya kimi görünə bilər. Amma diqqətlə baxanda hiss olunur ki, burada sakit inam yox, qorxu içində qurulan saxta ümid var. Çünki həqiqi plan sakit qurulur, məğlubiyyətdən sonra yaranan böyük danışıq isə çox vaxt çöküşü örtmək üçündür.
Mərc və qumar asılılığı olan adamın içində iki paralel dünya olur: biri reallıq, biri fantaziya. Reallıqda borc var, itki var, gizlədilən həqiqət var. Fantaziyada isə birdən dönüş olacaq, hər şey düzələcək, bir zərbə ilə həyat yenidən qurulacaq. Oğlan hər dəfə uduzandan sonra daha böyük planlardan danışırsa, çox vaxt bu, beyninin özünü qoruma üsuludur. Çünki insan həqiqətlə tək qala bilməyəndə, onu xəyalla örtməyə çalışır. Bu xəyallar isə nə qədər böyükdürsə, içdəki qorxu da bir o qədər dərindir.
Qız belə anda aldanmağa meyilli olur. O düşünür ki, “deməli hələ də mübarizə aparır”, “özünü toparlamaq istəyir”, “gələcəyi düşünür”. Amma bəzən bunlar gələcək planı yox, indiki uçurumu gizlətmək cəhdidir. Söz böyüyür, amma həyat dəyişmir. Vəd çoxalır, amma nəticə gəlmir. Çünki plan danışan adam plan quran adam olmaya da bilər. Bəzən insan danışdıqları ilə özünü ayaqda saxlayır, amma əməldə artıq çoxdan yıxılıb.
Əgər bir kişi hər məğlubiyyətdən sonra daha böyük danışır, amma həyatında heç nə düzəlmirsə, burada ehtiyatlı olmaq lazımdır. Bu, bəzən iradə yox, inkar mərhələsidir. O, uduzduğunu qəbul etmək əvəzinə daha böyük gələcək şəkli çəkir ki, bugünkü çöküş görünməsin. Belə halda qızın sevməsi kifayət etmir. Çünki bəzi adamlar həqiqəti düzəltmək yerinə, onun üstünə parlaq cümlələr çəkirlər. Amma parıltı həmişə işıq demək deyil. Bəzən sadəcə uçurumun üstünü örtən nazik bir örtük olur.
Bunlar da maraqlıdır
