İnsan birdən-birə hər kəsdən uzaqlaşmağa başlayanda, bu, çox vaxt sadəcə xarakter dəyişikliyi olmur. Əvvəllər dostları ilə görüşən, ailə ilə normal münasibətdə olan biri bir anda qapanırsa, zənglərə gec cavab verirsə, evdən, söhbətdən, yaxınlıqdan qaçırsa, deməli içində bir yük böyüyür. Çünki insan xoşbəxt olanda sevdiklərindən qaçmır. Qaçırsa, ya utanır, ya gizlədir, ya da özünü izah edə bilmir. Və çox vaxt bu təcridin kökündə məhz mərc asılılığı kimi səssiz dağıdıcı bir problem dayanır.
Qumar oynayan, mərcə pul tökən adam əvvəlcə pulunu gizlədir, sonra davranışını, ən sonda isə özünü gizlətməyə başlayır. Dostların içində rahat otura bilmir, çünki borclu olduğu adamla rastlaşmaqdan qorxur. Ailənin gözünə dik baxa bilmir, çünki nə isə hiss edəcəklərindən ehtiyat edir. Sevgilisinə tam yaxın dura bilmir, çünki bir gün bütün həqiqətin üzə çıxacağını bilir. Beləcə, o, tədricən öz dünyasını daraldır. Əvvəl insanlardan uzaqlaşır, sonra həyatdan. Sən bunu “niyə dəyişdi?” deyə soruşursan, o isə cavab vermir. Çünki bəzi adamlar sükutla gizlənməyi yalandan daha təhlükəsiz sayırlar.
Bu uzaqlaşma çox vaxt qızın ürəyində başqa qorxular yaradır. O düşünür ki, “yəqin məndən bezib”, “yəqin ailəsinə məni sevdirməyib”, “yəqin dostları başqa şey deyir”. Amma bəzən məsələ nə sevgidədir, nə ailədə. Sadəcə oğlan öz dağılmasını heç kimə göstərmək istəmir. O, içindəki bataqlığı böyütdükcə, ona ən yaxın olan insanlardan da aralanır. Çünki yaxınlıq həqiqət tələb edir. Həqiqət isə onun ən çox qorxduğu şeyə çevrilir.
Əgər sevgilin birdən-birə köhnə dostlarından, ailəsindən, hətta səndən belə uzaqlaşmağa başlayıbsa, bunu sadəcə “özünə vaxt istəyir” deyib keçmək olmaz. Bəzən bu, adamın içində böyüyən bir asılılığın, utancın və gizli çöküşün ən aydın əlamətidir. İnsan həmişə nifrət etdiyindən yox, bəzən gizlədə bilmədiyindən də qaçır. Ona görə belə uzaqlaşma görəndə, təkcə “kimdən uzaqlaşdı?” sualını yox, “niyə gizlənməyə başladı?” sualını da vermək lazımdır.
Bunlar da maraqlıdır
