Qumar oynayan insan çox vaxt ilk növbədə ən yaxınlarını aldadır, çünki onları həm ən təhlükəsiz yer, həm də ən asan çıxış yolu kimi görür. Yad adama yalan danışmaq bir şeydir, amma ailəyə, sevgiliyə və dosta yalan danışmaq başqa şeydir. Bunun səbəbi odur ki, yaxın insan daha tez bağışlaya bilər, daha tez inanar, daha tez kömək edər. Asılılıq isə məhz bu yaxınlıqdan istifadə etməyə başlayır. Burada təkcə pis niyyət yox, həm də utanc və qorxu işləyir.
Qumar oynayan insan içində bilir ki, etdiyini açıqlasa, mühakimə olunacaq. Buna görə əvvəlcə gizlədir, sonra yarımçıq həqiqət danışır, sonra da tam yalan danışmağa başlayır. Pulun hara getdiyini gizlədir, telefonunu qoruyur, borcunu az göstərir, “axırıncı dəfə idi” deyir, amma yenə təkrarlayır. Bu yalanlar bir anda yox, mərhələli şəkildə böyüyür. Ən ağrılı tərəfi də budur ki, yaxınlar çox vaxt sevgiyə görə gec anlayır.
Psixoloji baxımdan qumar asılısı olan insan yaxınını aldatmaqla əslində iki şeyi qorumağa çalışır: oyuna davam etmə imkanını və özü haqqında qurduğu saxta nəzarət hissini. O, düşünür ki, həqiqəti desə, qarşısı alınacaq, pulu kəsiləcək, telefonuna baxılacaq, azadlığı məhdudlaşacaq. Buna görə də yalan onun üçün müdafiə vasitəsinə çevrilir. Amma bu müdafiə getdikcə münasibəti dağıdan əsas silaha dönür.
Əgər bir insan qumar oynayır və ən çox yaxınlarını aldadırsa, problem təkcə oyun deyil, artıq şəxsiyyət sərhədlərinə keçmiş davranışdır. Belə halda məsələni “məni sevsəydi etməzdi” kimi yox, “asılılıq onun dürüstlüyünü də pozub” kimi görmək lazımdır. Çünki burada sevginin zəifliyi yox, asılılığın gücü danışır. Ona görə də yaxın insanın özünü qoruması, sərhəd qoyması və yalanı normallaşdırmaması çox vacibdir.
Bunlar da maraqlıdır
