Türkiyənin Paraqvaya 0:1 hesablı məğlubiyyəti sadəcə bir oyun itkisi deyildi. Bu, həm taktiki, həm psixoloji, həm də komanda xarakteri baxımından çox şey göstərən ağır məğlubiyyət idi. Matias Qalarzanın matçın ilk dəqiqəsində vurduğu qol oyunun bütün ssenarisini dəyişdi. Türkiyə hələ oyuna tam daxil olmamış hesabda geri düşdü və bundan sonra matç artıq Paraqvayın istədiyi formata keçdi: erkən qol, dərin müdafiə, vaxtın ağıllı idarə olunması və rəqibin əsəblərinin tədricən yeyilməsi.
Türkiyə topa daha çox sahib oldu, çoxlu zərbələr endirdi, rəqib qapısı qarşısında uzun müddət təzyiq yaratdı. Amma əsas problem də elə burada idi: Türkiyə çox hücum etdi, amma ağıllı hücum edə bilmədi. Cərimə meydançasına göndərilən toplar ya tələsik idi, ya da Paraqvayın müdafiəçiləri üçün oxunması asan idi. Paraqvay isə bir nəfər azlıqda qalmasına baxmayaraq, müdafiə xəttini dağıtmadı, panikaya düşmədi və Türkiyənin üstünlüyünü real təhlükəyə çevirməsinə imkan vermədi.
Paraqvay mətbuatında bu qələbə daha çox “xarakter”, “qarra quarani” və “qəhrəmanlıq” kimi təqdim olundu. Onların baxışına görə, Paraqvay ABŞ-a ağır məğlubiyyətdən sonra ruhən çökmədi, əksinə Türkiyəyə qarşı tarixi futbol kimliyini – döyüşkənliyi, inadkarlığı və müdafiədə sonadək dayanmaq bacarığını geri qaytardı. Paraqvaylılar üçün bu oyun sadəcə 3 xal deyildi; bu, komandanın yenidən ayağa qalxması idi.
Türkiyə mətbuatında isə ton tamam fərqli idi. Əsas tənqid Montellanın oyun planına, komandanın hücumda ideyasız qalmasına və ulduz futbolçuların fərdi keyfiyyətlərinin sistemə çevrilməməsinə yönəldi. Kağız üzərində Türkiyə daha texnikalı, daha yaradıcı və daha bahalı heyətə malik görünürdü. Amma futbol meydanda adlarla yox, qərarlarla oynanır. Türkiyə isə bu oyunda çox istəyən, amma nə edəcəyini tam bilməyən komanda təsiri bağışladı.
Ən böyük problem son zərbə idi. Türkiyə matçı statistika ilə qazana bilərdi, amma futbol statistikadan ibarət deyil. Paraqvay bir qol vurdu və həmin qolu qorumağı bacardı. Türkiyə isə çoxlu imkan yaratmasına baxmayaraq, nə sakitliyi, nə də son toxunuş keyfiyyətini göstərə bildi. Belə oyunlarda komandanın səviyyəsini zərbələrin sayı yox, həmin zərbələrin necə hazırlandığı və necə tamamlandığı müəyyən edir.
Bu məğlubiyyətin psixoloji tərəfi də çox önəmlidir. Erkən buraxılan qol Türkiyəni tələsdirdi. Paraqvay azlıqda qalanda isə Türkiyə sanki daha da səbrsizləşdi. Normalda rəqib 10 nəfər qalanda komanda oyunu genişləndirməli, rəqibi sağa-sola yormalı, boşluqları səbrlə axtarmalıdır. Türkiyə isə çox vaxt tələsik qərarlar verdi, uzaqdan şutlara və kor-koranə ortalara üstünlük verdi. Bu isə Paraqvayın müdafiə planına xidmət etdi.
Əslində Paraqvay Türkiyəni texniki baxımdan üstələmədi. Paraqvay Türkiyəni xarakter, intizam və oyun ssenarisinə sadiqlik baxımından məğlub etdi. Türkiyə matçı çevirmək üçün emosional oynadı, Paraqvay isə hesabı qorumaq üçün soyuqqanlı oynadı. Fərq də burada yarandı. Digər ölkələrin fanatlarının isə sosial şəbəkələrdə yazdığına görə, Türkiyə Paraqvaya ona görə məğlub oldu ki, oyunun ilk dəqiqəsində aldığı zərbədən sonra planını itirdi. Paraqvay isə həmin qoldan sonra nə etmək lazım olduğunu çox yaxşı bilirdi. Türkiyə topa sahib oldu, Paraqvay isə oyuna sahib oldu. Bu iki anlayışın fərqi də sonda hesab tablosunda göründü.
Bunlar da maraqlıdır
